خیلی ممنون بابت نظرها راهنمایی ها و همدردی هاتون که خیلی آرومم کرد.

راستش از نظرات بعضی دوستای گلم فکر میکنم که بعضی جاها منظورم رو خوب نرسونده بودم.

فقط بگم که ملاک من برای بچه دار شدن اصلن و ابدن دوست داشتن یا نداشتن و لج در آوردن کسی نیست. اگه اینطوری بود همون سال اول برای ترکوندن چشمشون باید نی نی دار میشدم که.

نه ما تنها چیزی که مد نظرمونه آمادگی و شرایط خودمونه. همین و بس. توی این سالها اصرارهای شدید مامانم حتی باعث نشد که ما تصمیمی بدون در نظر گرفتن شرایط خودمون بگیریم. این تصمیم خیلی حیاتیه و اصلن نمیشه به حرف دیگران راجع بهش گوش کرد. حالا چه مثبت چه منفی

البته قبول دارم جمله آخرمو یه کم بد نوشته بودم و شاید منظور رو طور دیگه ای رسوند

ولی الان خیلی اوضاع فرق کرده و هم شرایطمون از نظر خونه و کار و .. مساعده هم روحیه خودمون. و حالا که بعد از سالها تصمیم به نی نی آوردن گرفتیم من به این فکر افتادم که چرا اونها اینقدر بدشون میاد.

بازم از همراهی عروسای گل ممنونم.